Αργυρούπολη ή Κιμισχανά ή Γκιουμούς Χανέ , είναι η πόλη των μεταλλείων,  κυρίως του αργύρου. Οι κάτοικοι της περιοχής ήταν οι χάλυβες που ασχολούνταν από την αρχαιότητα με την μεταλλουργεία.

Κατά τους θρύλους, χωρικός της περιοχής είδε μία νύχτα τυχαία ένα κομμάτι  μεταλλεύματος αργύρου να λάμπει. Όταν διαπιστώθηκε ότι ήταν αργυρούχο μετάλλευμα,  ερευνήθηκε η περιοχή και ανακαλύφθηκαν και άλλες φλέβες του ίδιου μεταλλεύματος. Στην ακμή των μεταλλείων ο πληθυσμός της Αργυρούπολης ξεπερνούσε τις 5.000 οικογένειες.

Στον Σύνδεσμό Ποντιακών Σωματείων Νομού Θεσσαλονίκης, έλαχε φέτος να αντιπροσωπεύσει την όμορφη αυτή περιοχή του Πόντου, χορεύοντας τους  χορούς, Σαρί Κουζ΄, Κότς, Σερανίτσα, Τίταρα και Τρυγώνα, στα πλαίσια της διοργάνωσης του 4ου Πανελλαδικού  Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών.

Ένας θεσμός που ως στόχο έχει τη διατήρηση και ανάδειξη της πλούσιας πολιτιστικής κληρονομιάς του Πόντου, αλλά και την συνάντηση των απανταχού Ποντίων.

Αφού πρωτίστως φιλοξενήθηκε στη Θεσσαλονίκη, τη Δράμα, τη Λάρισα ήρθε και η σειρά της Αθήνας. Η πρωτεύουσα μας λοιπόν άνοιξε την αγκαλιά της και μας υποδέχτηκε με όλη της την αγάπη, το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008 στο κλειστό στάδιο Παλαιού Φαλήρου, υπό το συντονισμό και την επιμέλεια διοργάνωσης του Συνδέσμου Ποντιακών Σωματίων Νοτίου Ελλάδος και Νήσων.

Συγχαίρουμε την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, για την καθιέρωση του επιτυχημένου αυτού θεσμού και τον Σύνδεσμο Νοτίου Ελλάδος και Νήσων για την άψογη διοργάνωση. Επίσης το Δ.Σ του Σ.Πο.Σ  Θεσσαλονίκης καθώς και τους  χοροδιδασκάλους , που πάντοτε φροντίζουν να μας γεμίζουν με  γνώση, εικόνες και συναισθήματα, γιατί ο χορός δεν είναι απλά βήματα, αλλά μια ιεροτελεστία που αντικατοπτρίζει τις συνήθειες, τα πιστεύω και τα βιώματα του Ποντιακού λαού.

Ακρίτες Σταυρουπόλεως

Τμήμα Νεολαίας

O Σύλλογος Ποντίων Σταυρούπολης   «ΑΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ» και το

«Ράδιο ΑΚΡΙΤΕΣ 102,3fm» σας προσκαλούν στο μεγάλο ετήσιο χορό τους που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008 στο κοσμικό κέντρο “ΜΙΘΡΙΟ”

Η παρουσία σας θα μας γεμίσει χαρά και θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

Το πρόγραμμα:

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΑΠΩΝ

           ΤΑ ΚΑΣΣΙΤΕΡΑ

          ΤΜΗΜΑ ΧΟΡΟΥ

                     ******

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΧΟΡΕΥΤΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

Πληροφορίες: Σάββας Μαυρίδης, Πρόεδρος, 6976461668

Στέλιος Νικολάου, Χοροδιδάσκαλος, 6945503390

Στούς γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό του Τμήματος Αιματολογίας – Ογκολογίας του Νοσοκομείου Παίδων “Αγία Σοφία” που τόσο ανθρώπινα μας δέχθηκαν, μας αγκάλιασαν, μας έδιναν όποια στήριξη χρειαζόμασταν, μας ξαναγέννησαν…

Στους εθελοντές της “Πίστης” για τις τόσες ώρες που μας αφιέρωσαν…

Στις εθελόντριες και τους εθελοντές του “Χαμόγελου του Παιδιού” για τα τόσα δημιουργικά μας απογεύματα …

Στην νηπιαγωγό μας, την κυρία Εβίτα…

Στην Ξένια και την κυρία Ελένη για τη βοήθεια και πολλές φορές την … ανοχή τους…

Στους  εξαιρετικούς φίλους μας:

Τον Γιώργο Πεταλωτή και τον Άρη Αλεξόπουλο που ανέλαβαν τη μάχη με τη … γραφειοκρατία προκειμένου να είμαστε πάντα κοντά στο παιδί μας…

Τον Κώστα Κατσιμίγα για όλα όσα έκανε και εξασφάλισε τη διαμονή μας…

Στη Σούλα και τον Ανδρέα, την Ντόλη και τον Τάκη που μοιράστηκαν τις αγωνίες μας και την τελική χαρά μας…

Στη νονά μας τη Σοφία, (…διαρήδην)…

Στον πατέρα Νύμφωνα για τις προσευχές και την επιτόπια επίσκεψή του…

Στη Δήμητρα την … “test me”, τον Βασίλη, την Όλγα…

Την Δήμητρα, τον Θόδωρο, τη Γαρυφαλιά, τον Σωτήρη, τη Γεωργία, τη Φωτεινή, την Όλγα, το Χρήστο, τη Λουίζα, τον Αλέκο και τους άλλους γονείς που μοιραζόμασταν εκείνο το … πλατύσκαλο (και ότι … άλλο αυτό κουβαλούσε πάνω του)…

Τους φίλους και τους συγγενείς μας που έκαναν τα πάντα για να φαίνονται αυτές οι μέρες πλέον σαν όνειρο…

Ειδικά στην παιχνιδοθεραπεύτρια κ. Ρίτα Οικονόμου, νοιώθουμε βαθύτατη υποχρέωση που αναλάμβανε την κατάσταση, όταν λύγιζαν οι ψυχές και τα σώματά μας…

Στην … ποντικίνα τη Λουλού που υπέστη τα πάντα για χάρη της θεραπείας (μας)…

Και ειδικότερα στα δικά μας πλέον παιδιά, το Δημήτρη, τον Αντώνη, τη Ζωή, το Σταύρο, τον Κώστα, την Πρισέλντα, το Γιαννάκη, το Λευτέρη, την Ιωάννα, το Θύμιο, τον Άλκη που τα μοιραζόμασταν όλα…

Ραντεβού, κάπου έξω με όλους…

Τέλης – Ευγενία

Επανερχόμαστε όμως!

Τόσο στην ηλεκτρονική του μορφή, όσο κυρίως στην έντυπη, ο “Εύξεινος Λόγος” θα είναι και πάλι μαζί σας…

ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ (Π.Ο.Ε.)

Θεσσαλονίκη, 26-3-2008ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥΣτο χωριό Γιαζισιλάρ της Σαμψούντας κατά την διάρκεια εργασιών για ανέγερση σχολείου σε οικόπεδο που υπήρχαν τα ερείπια χριστιανικού Ναού αποκαλύφθηκε ομαδικός τάφος.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για οστά των κατά το έτος 1916 σφαγιασθέντων ελληνοποντίων ανδρών ηλικίας 16-60 ετών της περιοχής Σαμψούντας και Πάφρας.

Η αποκάλυψη του τάφου αυτού συνιστά αμάχητο τραγικό τεκμήριο της διαπραχθείσης κατά τα έτη 1916-1923 γενοκτονίας σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών του Πόντου από τους νεότουρκους και το κεμαλικό καθεστώς, έγκλημα που δυστυχώς η επίσημη Τουρκία επιμένει να μην ομολογεί και αρνείται πεισματικά την επιβαλλόμενη αίτηση συγγνώμης.

Εξάλλου είναι προσφιλής και επαναλαμβανόμενη η τακτική της να αποποιείται την ευθύνη για το έγκλημα και τα θύματά της να τα χαρακτηρίζει ως «αγνοούμενους».

Εν όψει της σημασίας του γεγονότος, η Π.Ο.Ε απηύθυνε σχετική ενημερωτική επιστολή στην Υπουργό Εξωτερικών με την παράκληση να παρακολουθήσει την εξέλιξη του θέματος.

 Η Εύξεινος Λέσχη Αθηνών

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥΣτις 23 Μαρτίου 2008 δημοσιεύτηκε στον τουρκικό τύπο ότι κατά τη διάρκεια εκσκαφής που γινόταν στον αύλειο χώρο του δημοτικού σχολείου του χωριού Γιαζιλάρ (Yazılar), που απέχει 20 χλμ από το Τεκέκιοϊ (Tekkeköy), έδρα της ομώνυμης επαρχίας του νομού Σαμσούντας, στην περιοχή του Δυτικού Πόντου, βρέθηκε ομαδικός τάφος, στον οποίο είχαν ταφεί ομαδικά δέκα περίπου άτομα.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις των χωρικών, τα οστά ανήκουν σε Έλληνες κατοίκους του χωριού, το οποίο μέχρι τη Γενοκτονία (1916-1922) και μέχρι την Ανταλλαγή των πληθυσμών (1923) ήταν αμιγώς ελληνικό.

Οι κάτοικοι του χωριού ανέφεραν το γεγονός στις τοπικές αρχές, οι οποίες έδειξαν αδιαφορία και μετά από αυτό τα οστά των Ελλήνων του Γιαζιλάρ, που θάφτηκαν αδιάβαστοι, όπως και οι 353.000 Έλληνες του Πόντου και το ένα εκατομμύριο των Ελλήνων της Θράκης και της Μικράς Ασίας, πετάχτηκαν στο παρακείμενο ποτάμι.

Το τυχαίο γεγονός έρχεται να θυμίσει σε μας του απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας, αλλά και σε όλους τους νεοέλληνες, τις ευθύνες μας απέναντι στην ιστορία, αλλά και απέναντι στο μέλλον του τόπου μας και της ευρύτερης περιοχής. Η Γενοκτονία είναι ένα απαράγραπτο συνεχές έγκλημα που αφορά όλη την ανθρωπότητα -πόσο μάλλον μέλη της ίδια φυλής- και αν δεν διεκδικήσουμε τη δικαίωση και τη διεθνή αναγνώρισή της, τότε στην ουσία τη νομιμοποιούμε, όπως επίσης νομιμοποιούμε και τις παρόμοιες πολιτικές που ακολούθησε το καθεστώς της Άγκυρας από το 1922 μέχρι σήμερα σε βάρος του Ελληνισμού. Παράλληλα δε προετοιμάζουμε και ανοίγουμε το δρόμο για τις επόμενες τραγωδίες, που όλοι ευχόμαστε να μην συμβούν ποτέ ξανά.

Τέλος, τα οστά που αποκαλύφθηκαν ηχούν ως φωνή απόγνωσης και αγωνίας όλων εκείνων που σφαγιάστηκαν από το μαχαίρι των γενοκτόνων, και έρχονται να φέρουν όλους εμάς προ των ευθυνών μας, κυρίως δε εκείνους που, λόγω άγνοιας πιστεύουμε, με τις πράξεις τους, στην ουσία, υπονομεύουν τον αγώνα για τη διεθνοποίηση του ζητήματος της Γενοκτονίας. Αποτελούν επίσης κραυγή δικαίωσης προς τους αρνητές της Γενοκτονίας, κονδυλοφόρους και πολιτικούς, οι οποίοι, την ίδια στιγμή που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού ήταν και παραμένει ένας απλός ιδεασμός που στηρίζεται από κάποιους «παράξενους ακραίους», οι ίδιοι στηρίζουν μετά παρρησίας –και ορθά κατά την άποψή μας, αν και επιλεκτικά και ίσως σκόπιμα- τους αγώνες που γίνονται για την καταδίκη πολιτικών και καθεστώτων που οδήγησαν σε γενοκτονίες και ολοκαυτώματα που έγιναν σε βάρος άλλων λαών της Οικουμένης.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευξείνου Λέσχης Αθηνών ζητεί από την ελληνική κυβέρνηση να υπερασπιστεί έμπρακτα την ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού και να προβεί στις νόμιμες ενέργειες για την μετακομιδή των οστών που βρέθηκαν στη μαρτυρική Σαμσούντα στην Ελλάδα, για να διαβαστεί τρισάγιο, έστω και μετά από 90 χρόνια, και να τα τοποθετήσουμε στη συνέχεια στο Εθνικό Μνημείο της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, το οποίο επίσης καλούμε την κυβέρνηση να στήσει στην Αθήνα, την πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Αν και έχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από τότε που έγινε η Γενοκτονία, ποτέ δεν είναι αργά.  

Του Φάνη Μαλκίδη

Μέρος της ομιλίας του Φάνη Μαλκίδη σε σεμινάριο που διοργανώθηκε στο Πανεπιστήμιο του Καυκάσου. Τιφλίδα- Γεωργία 21 Μαρτίου 2008.    

1. Η ιστορία

H παρουσία των Ελλήνων  στα εδάφη της σημερινής Γεωργίας  ανάγεται στα μυθικά χρόνια και συνδέεται με τα ονόματα του Προμηθέα, του Φρίξου και της Έλλης, του Hρακλή, των Aργοναυτών και του Χρυσόμαλλου Δέρατος, γεγονός που αποδεικνύει ότι η περιοχή ήταν γνωστή στους ελληνικούς πληθυσμούς. Γύρω στην πρώτη χιλιετία τοποθετείται η  πραγματοποίηση των πρώτων ταξιδιών, ενώ δύο αιώνες αργότερα, οι προσωρινοί αυτοί εμπορικοί σταθμοί άρχισαν να γίνονται μόνιμα  κέντρα. Η αρχαία Διοσκούρια, το σημερινό Σοχούμι και ο Βαθύς Λιμένας το σημερινό Βατούμι, είναι δύο χαρακτηριστικές πόλεις στη Γεωργία, που είναι αποτέλεσμα αυτής της ελληνικής δραστηριότητας. Για πολλά χρόνια οι Έλληνες της Γεωργίας δημιούργησαν οικονομικά και πολιτιστικά κέντρα, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της χώρας, αναπτύσσοντας αργότερα στενές σχέσεις με τη βυζαντινή αυτοκρατορία. 

Αργότερα, η    Γεωργία, όλος ο Καύκασος γίνανε σ’ όλη τη διάρκεια της Oθωμανικής  Aυτοκρατορίας το καταφύγιο των  Eλλήνων, οι οποίοι μάλιστα αναδείχθηκαν και σε σημαντικές ηγετικές προσωπικότητες.  Μία μεγάλη  έξοδος Eλλήνων προς την Γεωργία έγινε το 1490, κάτι που αναφέρει ο  γεωργιανός ιστορικός Πλάτων Iοσσελιάνης λέγοντας  ότι ομάδες Eλλήνων «ήρξαντο μεταναστεύοντες εις την Γεωργίαν υπό την προστασίαν των ορθοδόξων αυτής βασιλέων». Θεωρείται ότι ο αριθμός των Eλλήνων  που εγκαταστάθηκαν στη Γεωργία ήταν αρκετά μεγάλος, γιατί η Eκκλησία της Γεωργίας αναγκάστηκε να συστήσει ελληνική επισκοπή αυτή της  Aχτάλας, στην οποία διορίζονταν Έλληνες, επισκοπή η οποία  καταργήθηκε το 1827.

Oι μετακινήσεις ελληνικών πληθυσμών προς την Γεωργία συνεχίστηκαν  και κατά τον 16^ο και 17^ο αιώνα. Ο I. Kάλφογλου αναφέρει ότι  «παντού απαντώνται Έλληνες ιερείς και αρχιμανδρίται. Eν Tιφλίδι ήδρευον οι αντιπρόσωποι του Παναγίου Tάφου. Σταυροπατέρες Έξαρχοι, οι Oικουμενικοί Πατριάρχαι Iωακείμ A’ (1481-1502), Θεόληπτος B’ (1585-1586), οι Πατριάρχαι Iεροσολύμων Παΐσιος, Δοσίθεος, Θεοφάνης, Xρύσανθος και Aθανάσιος, και ο Aντιοχείας Nεόφυτος, επισκέπτονται τον Kαύκασο. Eν τη αυλή των ηγεμόνων Γουρίας ζώσιν Έλληνες αρχιμανδρίται και χρησιμεύουν ως σύμβουλοι…».

Στις αρχές του 18^ου αιώνα στη Γεωργία, στα χρόνια που βασίλεψε ο Bαχτάγνης ο ΣT’ (1703-1711) αναφέρονται μετοικεσίες  Eλλήνων στην Γεωργία και τον Kαύκασο. Aυτό το διάστημα θα πρέπει να χτίστηκε και το ελληνικό χωριό Mισχανέ.

Ελληνική παρουσία  υπήρχε στην  πρωτεύουσα  Tιφλίδα, όπου λειτούργησε και  ελληνογεωργιανικό τυπογραφείο με διευθυντή το Mιχαήλ Στεφάνου.  Πόντιοι από την Αργυρούπολη εγκαταστάθηκαν στη Γεωργία και ως μεταλλωρύχοι ( 1762) ύστερα από πρόσκληση του βασιλιά της Γεωργίας Hρακλή του II, ενώ  η μετανάστευση μεταλλουργών συνεχίστηκε όλο τον 18^ο αλλά και τον 19^ο αιώνα. Eυεργετικές συνθήκες και σχετική ασφάλεια για τους Έλληνες δημιουργήθηκαν μετά την Ένωση της Γεωργίας με την Pωσία το 1801, ενώ οι διώξεις των Ελλήνων στον Πόντο το διάστημα 1800-1814, τους ώθησαν να εγκατασταθούν στη Γεωργία. Tο 1810 στην Tιφλίδα συγκροτήθηκε ειδική επιτροπή με εντολή της κυβέρνησης για την μετακίνηση των χριστιανών του Πόντου στον Kαύκασο   και το 1813 ιδρύεται στην τοποθεσία Tσινσγγαρό το  ελληνικό χωριό από πρόσφυγες των περιοχών Eρζερούμ και Aργυρούπολης. Tην ίδια περίοδο ιδρύθηκαν και τα χωριά Γκομαρέτη, Mανγκλίση, και Tετριτσκαρό.

Kατά την οπισθοχώρηση του ρωσικού στρατού μετά την Συνθήκη της Aδριανούπολης (2\9\1829) ο στρατηγός Πασκέβιτς, φοβούμενος τον αφανισμό των Eλλήνων του Πόντου από τους Oθωμανούς,  

O Kριμαϊκός πόλεμος 1853-1856, η αποκάλυψη των Kρυπτοχριστιανών,  η υποταγή και η μετακίνηση το 1864 των μουσουλμάνων από τον Kαύκασο στον Πόντο επιδείνωσαν τη θέση των Ελλήνων με αποτέλεσμα οι κάτοικοι πολλών ελληνικών χωριών να εγκατασταθούν για να σωθούν στην Γεωργία. Tην περίοδο αυτή ιδρύθηκαν τα χωριά της διοίκησης Tιφλίδας, Tσινσγγαρό, Σέκιτλι, Mεγάλη Iραγά, Φτελέν, Iβάνοφκα και Bεζιρόφκα, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι αυτής της περιοχής καταγόταν  από τη Σάντα, οι οποίοι κατόρθωσαν να διατηρήσουν τη χριστιανική θρησκεία και την ελληνική τους γλώσσα, ενώ οι Έλληνες της Tσάλκας εκτός από τα χωριά Σάντα, Xαραμπά και Tαρσόν ήσαν Tουρκόφωνοι.Tην περίοδο 1860-1870 νέα κύματα φυγής κατέφθασαν στη Γεωργία.

Σύμφωνα με τις  εκτιμήσεις των ελληνικών διπλωματικών αρχών  και των ελληνικών κοινοτήτων της Pωσίας (Πανελλήνιο Συμβούλιο των εν Pωσία Eλλήνων) το 1918 ο ελληνικός πληθυσμός στη Γεωργία ήταν 200.000 σε συνολικό αριθμό  700.000, σε όλη τη Ρωσία. Παρά το αρχικό θετικό περιβάλλον που αναπτύχθηκε από τις σοβιετικές αρχές έναντι των Ελλήνων της Γεωργίας,  την περίοδο 1937-1939 οι διώξεις κορυφώνονται και αποκτούν και εθνικό χαρακτήρα και  η  ελληνική γλώσσα ως  στοιχείο της εθνικής ταυτότητας απαγορεύεται. Τα ελληνικά σχολεία κλείνουν και η διάσωση και της ελληνικής γλώσσας και ποντιακής διαλέκτου περιορίζεται στην οικογένεια.

2. Η σύγχρονη περίοδος  

Όταν το 1988 οι σοβιετικές αρχές άνοιξαν τα σύνορα, δημιουργήθηκε αναγκαστικά ένα μεγάλο κύμα νέων προσφύγων Ελλήνων από τη Γεωργία  προς την Ελλάδα,  αντιμετωπίζοντας συν τοις και έναν κοινωνικό περίγυρο, στην Αμπχαζία κυρίως,  με έντονο  εθνικισμό.  Η Ελλάδα είναι παρούσα παντού, από  τον πολιτισμό,  οι εκκλησίες είναι γεμάτες από Βυζάντιο και  Ελληνισμό, μέχρι την κοινωνία. Οι ελληνικές κοινότητες της Τιφλίδας, στο Σοχούμι και το Βατούμι  και στις άλλες γεωργιανές πόλεις, έστω και εάν έχουν τραυματισθεί από τον εθνικισμό,  τη μετανάστευση και τη φτώχεια,  θυμίζουν το ένδοξο παρελθόν τους. Οι Γεωργιανοί εκτιμούν πολύ τους Έλληνες γιατί εκτός από τον Προμηθέα, το Χρυσόμαλλο Δέρας, τη Μήδεια και την Κολχίδα, τους δεσμούς με το Βυζάντιο, τη κοινή θρησκεία, τους πολλούς Έλληνες που φιλοξένησαν για αιώνες στη χώρα τους, αρκετούς μετά από τραγικές στιγμές- γενοκτονία – θεωρούν ότι  οι Έλληνες είναι ένας λαός στον οποίο μπορούν να ελπίζουν. Πολλοί Γεωργιανοί ζουν στην Ελλάδα, πολλοί έχουν πραγματοποιήσει μικτούς γάμους στην Ελλάδα και τη Γεωργία και χιλιάδες από τη μικρή αυτή και όμορφη χώρα του Καυκάσου προσδοκούν να ζήσουν στην Ελλάδα.

Σήμερα άγνωστος αριθμός Ελλήνων συνεχίζει να ζει στην πρώην σοβιετική αυτή δημοκρατία, αντιμετωπίζοντας σημαντικά προβλήματα, αλλά έχοντας πεποίθηση και ελπίδα, ότι ο Ελληνισμός της Γεωργίας μπορεί να αναγεννηθεί. Η συμβολή της Ελλάδας και των Ελλήνων σ΄ αυτήν τους την προσπάθεια θα πρέπει να είναι καθοριστική.