020.jpgΓράφει ο Στέλιος Νικολάου 

            Τις τελευταίες μέρες όλοι γινόμαστε κοινωνοί του ζητήματος της Γενοκτονίας σε βάρος των Ποντίων προγόνων μας καθώς την 19η Μαΐου η επίσημη πολιτεία την αναγνωρίζει ως ημέρα μνήμης για την Γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Θα ήταν όμως χρήσιμο να δούμε γιατί φτάσαμε να μιλάμε για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

             Οι Έλληνες εγκαθίστανται στον Πόντο αμέσως μετά τον Τρωικό πόλεμο στα 1100 π. Χ. και μετατρέπουν την σημερινή Μαύρη Θάλασσα σε Εύξεινο Πόντο, απελευθερώνουν τον Βόσπορο και μετατρέπουν την περιοχή του Εύξεινου Πόντου σε στολίδι εμπορικά και πνευματικά. Χαρακτηριστικά ο Ξενοφώντας χαρακτηρίζει την Τραπεζούντα ως ‘Πόλιν ελληνίδα, μεγάλη και ευδαίμονα’ για να φτάσει η Τραπεζούντα να γίνει τρανή αυτοκρατορία της οποίας την αίγλη μετέπειτα πόθησαν οι Τούρκοι με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461.Οι διδασκαλίες των Αποστόλων Πέτρου και Ανδρέα ριζώνουν στους Ποντίους και ο χριστιανισμός, η πίστη τους, γίνεται η εσωτερική τους ανάγκη και η μεγαλύτερη αξία μαζί με την ελληνικότητά τους. Και θα έκαναν τα πάντα για να τις προστατέψουν και να τις διατηρήσουν αλώβητες. Συστηματικά αρχίζει προσπάθεια εκτουρκισμού και εξισλαμισμού των Ποντίων κάτι που δε πετυχαίνει καθώς οι Έλληνες του Πόντου αντιστέκονται. Κι εκεί αρχίζει το μεγάλο μαρτύριο.            Οι πρώτες εκτοπίσεις, σφαγές, λεηλασίες και διωγμοί ξεκίνησαν με την Άλωση της Τραπεζούντας και κορυφώθηκαν με την Γενοκτονία του περασμένου αιώνα. Την περίοδο μεταξύ 1461 και μέσα του 17ου αιώνα οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση έναντι των Ελλήνων του Πόντου. Στο διάστημα αυτό όμως ολοένα και λαμβάνει περισσότερο έδαφος ο Τουρκικός  εθνικισμός στις συνειδήσεις των Τούρκων. Στόχος είναι η πλήρης οθωμανοποίηση και εφόσον αυτή δεν επετεύχθη με την πειθώ θα πρέπει να γίνει με την ένοπλη βία.            Έτσι, η τριανδρία του Ταλαάτ Μπέη, του Εμβέρ Πασά και του Ντζεμάλ Πασά, με τον επικεφαλή της γερμανικής αποστολής Λίμαν Φον, καταστρώνουν σχέδιο εξόντωσης των χριστιανών και κυρίως των Ελλήνων και των Αρμενίων.Αρχίζουν με γενική επιστράτευση των ανδρών ηλικίας 19-45 ετών και την αποστολή τους σε τάγματα εργασίας, τα λεγόμενα ‘αμελέ ταμπουρού’ με στόχο την φυσική τους εξόντωση.Οι άθλιες συνθήκες εργασίας επιτρέπουν σε λίγους να επιζήσουν, σε άλλους να καταφύγουν στα βουνά και να οργανώσουν εκεί ένα δυναμικό αντάρτικο. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα αν δεν υπήρχε το αντάρτικο.Το Δεκέμβριο του 1916 μπαίνει σε εφαρμογή σχέδιο εξόντωσης ανδρών ηλικίας 16-60 ετών, εξορίας των γυναικόπαιδων με πρόγραμμα σφαγής.            Όμως η νίκη των Συμμαχικών Δυνάμεων αναπτερώνει κάπως της ελπίδες του Ελληνισμού του Πόντου και ιδίως με την προοπτική δημιουργίας αυτόνομης Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου, που δυστυχώς παρέμεινε μόνο όνειρο.Κι έρχεται λοιπόν η αποβίβαση του Κεμάλ Ατατούρκ στην Σαμψούντα στις 19 Μαΐου 1919, να εκτελέσει τα σχέδια σφαγής που είχαν προγραμματιστεί για τους Έλληνες του Πόντου. Οι ελληνικοί πληθυσμοί δεν φονεύονται μόνο με όπλα και μαχαίρια αλλά πεθαίνουν ύστερα από φρικώδη μαρτύρια: λεηλασίες, βιασμοί, πυρπολήσεις χωριών, βασανισμοί, θάψιμο ζωντανών.  Εξοντωτικά μέτρα που ούτε η πιο νοσηρή φαντασία δεν θα μπορούσε να επινοήσει σε βάρος ενός λαού.Μέχρι και το 1923 που αποφασίστηκε η ανταλλαγή των πληθυσμών από την Συνθήκη της Λωζάνης περισσότεροι από 353.000 Έλληνες του Πόντου βρήκαν φρικτό θάνατο και όλα αυτά κάτω από το απαθές βλέμμα των Συμμάχων μας.            Και ξεκινάει ο ξεριζωμός…. ‘ και άραντες τότε επ΄ ώμων τη θλίψη, την απογοήτευση, με ό,τι μπορούσαν να κουβαλήσουν από υλικά αγαθά , ξεκινούν. Φέρνουν μαζί τους όχι μόνο την νοσταλγία για τις αλησμόνητες πατρίδες αλλά και τα ιερά, τα όσια….  όλη την παράδοσή τους.Για τους παραπάνω λόγους, που είναι μια απλή αναφορά του δράματος- σίγουρα δεν θα αρκούσαν χίλια βιβλία να περιγράψει κανείς το μαρτύριο που έζησαν οι πρόγονοί μας – , μιλάμε σήμερα για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Με βάση τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου γενοκτονία σημαίνει μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική μια εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας και μάλιστα είναι το βαρύτερο έγκλημα και δεν παραγράφεται. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου εξοντώθηκαν γιατί ήταν Έλληνες και χριστιανοί.            Όλα αυτά τα χρόνια που οι Έλληνες του Πόντου που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα διεκδικούσαν το αυτονόητο. ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ! Διότι έχουν δικαίωμα στην μνήμη! Μερική δικαίωση επήλθε στις 24-02-1994, όπου με αρκετή καθυστέρηση το ελληνικό κράτος αναγνώρισε με σχετικό νόμο την 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο.            Οι πρόγονοί μας άφησαν τις ζωές τους και πολλοί από αυτοί έμειναν άθαφτοι στον αγώνα τους για να μην αλλοιωθεί η πίστη τους, να μην χαθεί η εθνική τους ταυτότητα.            Αυτή η κληρονομιά φαντάζει βαριά και ασήκωτη. Μια κληρονομιά βαθιάς ευθύνης και υπευθυνότητας στις επόμενες γενιές. Για να επέλθει ουσιαστικότερη δικαίωση θα πρέπει να ενισχύσουμε όλοι μας τις προσπάθειες αναγνώρισης την Ποντιακής Γενοκτονίας σε διεθνές επίπεδο. Γιατί διαπράχθηκε το βαρύτερο έγκλημα. Πρέπει να διεκδικήσουμε από την Τουρκία ένα ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Διότι αν η τουρκική κοινωνία  δεν αναγνωρίσει τις γενοκτονίες που έχει διαπράξει, σημαίνει ότι είναι έτοιμη να επαναλάβει, να συμμετέχει ή να ανεχθεί άλλες. 

 

Advertisements