0081.jpgΝοιώθω ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια, όταν πάω στο Θρυλόριο και με θυμούνται οι μεγαλύτεροι σαν “Τη Πραγκάτ ο εγγονός”…Απο το πρώτο κιόλας φύλλο του Εύξεινου Λόγου, είχα αφιερώσει την έκδοση της εφημερίδας, στη μνήμη των παπούδων μου! Του Πραγκάτ από το Θρυλόριο και του Στύλου από το Κίζαρι.

Άναψα ένα κεράκι σήμερα στον παπού μου τον Πραγκάτ, που τόσα έκανε για το χωριό του και θυμηθήκαμε μαζί τις βόλτες στ΄ αμπέλια του χωριού, τα τραπεζώματα στην αυλή του σπιτιού, “τα κάκκαλα ασο κτήνος” που μ΄ έμαθε να τρώω, πως με περίμενε έξω απο το σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη, να γυρίσω απ΄ τη δουλειά και να ξεκουραστεί, μετά απο χιλιόμετρα πορειών που έκανε έξω από το ΥΜΑΘ για αγροτικά θέματα…

Ο πάπον ο Πραγκατς… Που στο στερνό του ταξίδι, αυτή η πατρίδα που τόσο πιστά υπηρέτησε, δεν μου έδωσε άδεια να τον συνοδέψω στην τελευταία του κατοικία, γιατί με θεωρούσε τότε, πιό απαραίτητο στο να είμαι σε μία 48ωρη άσκηση στον Έβρο…

Που ακόμη τον θυμούνται οι συχωριανοί του και του είχαν αφιερώσει το μάρμαρο “σο ταφιν”, σαν ελάχιστη αναγνώριση του έργου του…

Advertisements